عرفات اما در عرفات از اين ازدحام خلق و بلند كردن صداهاى خودشان به انواع تضرع و زارى و التماس به اختلاف زبان‌ها و افتادن هر گروهى پى ائمهء خودشان و نظر به شفاعت او داشتن ، حكايت محشر را يادآورد ، اينجا كمال تضرع و الحاح را بنمايد تا آنجا مبتلا نشود و ظن بسيار قوى داشته باشد بر حصول مراداتش ؛ زيرا كه روز شريف و موقف عظيم و نفوس مجتمع و قلوب به سوى الهى منقطع و دست‌هاى اوليا و غيرهم به سوى او جل شأنه بلند شده و گردن‌ها به سوى او كشيده و چشم‌ها از خوف او گريان و بندها از ترس او لرزان و روز روز عطيه و احسان و ابدال و اوتاد در محضر حاضر و بناى حتمى سلطان بر بخشش و انعام و همچنين روز خلعت‌پوشى صدر اعظم دولت عليّه ولى امر عجل اللّه تعالى فرجه و سهل مخرجه است . در چنين روزى استبعاد ندارد حصول فيض به اعلى مدارجه بالنسبه به كافهء ناس و خلايق ، آيا گمان به خالق خوددارى كه سعى تو را ضايع گرداند با اين كه منقطع شده‌اى از اهل و اولاد و وطن ، آيا به غربت تو رحم نمىكند ؟ ! ! در اين مسئله چه حديث عجيبى وارد شده : أعْظَمُ النّاسِ جُرْماً مِنْ اهْلِ عَرَفاتٍ الَّذى يَنْصَرِفُ مِنْ عَرَفاتٍ وَهُوَ يَظُنُّ انَّهُ لَمْ يُغْفَرْ لَهُ « 1 » . از بزرگ‌ترين گناهان اين است كه زائر از عرفات بيايد و گمان كند كه آمرزيده نمىشود .

--> ( 1 ) - من لا يحضره الفقيه : 2 / 211 ، حديث 2183 .